Mehrab Ghasemkhani

⁨ ⁨ . سالهاست که وقتی کسی توی خیابون میاد سمت من، در مورد کارام چیزی نمیگه. احتمالاً از اونجا که بیشتر از یک سوم دوران کاریم رو ممنوع الکار بودم، دیگه کسی کارام رو یادش نمیاد. تقریباً همیشه به خاطر بودنم کنار مردم ازم تشکر میکنن که راستش خیلی بیشتر کیف داره… ولی چند روز پیش یه خانم محترم توی خیابون باهام سلام و علیک کرد و آخرش گفت چرا دیگه حرف نمیزنین؟ اولین بار بود همچین چیزی بهم میگفتن. چند روزه دارم بهش فکر میکنم. به این که چرا حرف نمیزنم؟ به این که اگه حرف بزنم، باید چی بگم؟ با کی باید حرف بزنم؟ حرف بزنم که مردم رو آگاه کنم؟ از این آگاه تر؟ الآن هر چی بگم، بهتر و رسا ترِش داره گفته میشه. بیام کارت بزنم و برم که فقط به یه عده ثابت کنم که کجا وایستادم؟ نیاد اون روز که نیاز به این کارا داشته باشم. حرف بزنم با اونا؟ اصلاً مگه حرفی با اونا مونده؟ درِ گفتگو رو سالهاست که بستن. حرف بزنم علیه چهار تا سیاهی لشگر و جریانات و آدمایی که علهیشون حرف زدن، زیاد هزینه نداره؟ نه، دلم نمیخواد آدرس غلط بدم و توی فرعی ها بپیچم و زنگای اشتباهی رو بزنم. آدرس برای من همیشه یکی بوده. اصلاً الآن اگه حرف بزنم، ادبیاتم هم دیگه مثل سابق نمیتونه باشه. اون ادبیات مال این روزا نیست. نه… واقعاً دیگه حرفی ندارم که به درد کسی بخوره. ترجیح میدم به جای حرف زدن، در سمت درست و در کنار آدم های درست بایستم. پ.ن: تنها حرفی که میتونم بزنم، تسلیت و آرزوی صبر برای تمام خانواده های داغدار و برای تمام دل هائیه که هنوز برای انسانیت و آزادی میتپن.⁩⁩

. رفتنتون در دلتنگی خیلی تلخ بود… ولی تأثیرتون رو روی فرهنگ و هنر ایران گذاشتین و نامتون در تاریخ نمایش و سینمای ایران جاودانه شد و اونایی که باید قدرتون رو میدونستن، دونستن.

. چند وقتیه بازار پرونده سازی بدجوری گرمه. هر روز به چند نفر برچسب خائن زده میشه و موج حمله و فحاشی علیهشون راه میفته. گروه های فشار و انحصار طلب ها، روزانه مشغول سرکوب صدا ها و افکار مخالف هستن… با این تفاوت که دیگه فقط اون قبلی ها نیستن. حالا مخالفین اون روش ها، همون روش ها رو پیش گرفتن. اونایی که شعار مبارزه با دیکتاتوری میدادن، خودشون تبدیل به دیکتاتور های امروز شدن. تبدیل شدن به چیزی که باهاش مخالف بودن. با همون نگرش و همون رفتار. توی این دو قطبی خشن، دیالوگ معنیش رو از دست داده و فحاشی و عربده کشی جاش رو گرفته. این فضا کسی رو که عضو هیچ دسته‌ای نباشه، یا منتقد همه دسته‌ها باشه رو برنمیتابه... یا با منی، یا بر من. توی این فضا قهرمان دیروز، به چشم به هم زدنی تبدیل به خائن امروز میشه. این فضا با فشار و خشونت کلامی مرعوبت میکنه که در جهت حمایت از یک جبهه، علیه یک شخص یا یک برنامه اعلام موضع کنی. برات تعیین تکلیف میکنه و برای زندگیت تصمیم میگیره. وادارت میکنه به عذرخواهی از سر ترس و زیر فشار… ازت اعتراف گیری اجباری میکنه. . نمیدونم این رفتار نتیجه جامعه‌ایه که خشمگین و رادیکال شده؟ یا گروه هایی دارن این خشم رو در جهت منافع سیاسی به آدرس های غلط هدایت میکنن؟ چه کسایی؟ برای چه اهداف سیاسی؟ نمیدونم… ولی میدونم که نتیجه اش میتونه ترسناک باشه و مردم رو در برابر هم قرار بده و جامعه رو چند پاره کنه. میدونم که باید به هر موجی که به صورت گسترده در شبکه های اجتماعی علیه هر شخص یا جریانی راه میفته، مشکوک و بدبین باشم و باهاش همراه نشم. اینم میدونم که توی این بلبشو، نمیخوام زیر مجموعه هیچ دسته و گروهی باشم. نمیخوام هوادار هیچ فرد و نگرشی باشم. نمیخوام پشت دست هیچ کسی بازی کنم، پرچم هیچ گروهی رو دست بگیرم یا در کنار هیچ جمعی هیچ هشتگی بزنم. میخوام همونی باشم که همیشه بودم. یه پدر که آرزوی امنیت و رفاه برای بچه هاش رو داره و یه ایرانی مستقل که آرزو داره همدیگه رو دوست داشته باشیم و به هم احترام بذاریم و در صلح و آرامش در کنار هم زندگی کنیم.