مجتبی شكوری

سالهاست دارم جدی و عمیق روی "شرم" کار می‌کنم.به نظر من "شرم" بزرگترین زخم افراد جامعه‌ی ما و روانِ جمعی ماست.شرم،دروغیه که به تو درباره‌ی هویتت می‌گن؛و تو با کلی دست‌‌کاری روانی باور میکنی بی‌ارزش،آلوده و نپذیزفتنی هستی.همونجا یه نقاب کت‌و‌کلفتم میدن بهت که این خودِ زشت و نخواستنی رو تا همیشه قایمش کنی.جامعمون،جائیه که به آدمهاش میگه برای حفظ مصلحت،آبرو و منفعت خودشون رو پنهان کنند و فقط همرنگ جماعت بمونند. شرم، تو سکوت رشد میکنه و تکثیر میشه.اگه آدمی بتونه سکوت رو درباره‌ی کیستی واقعیش بشکنه،نفرین شرم باطل میشه؛اول در خودش و کم‌کم در محیط پیرامونش.و البته میدونی و میدونم که نقاب برداشتن، درد داره؛اما شفا در همین درده. از حدود دوسال پیش به این نتیجه رسیدم که فقط تولید محتوا کافی نیست؛ جادوی شرم با اقدام عملی،با "کنش" از بین میره.نمیخواستم و نمیخوام قهرمان باشم؛ من برای شفای خودم اقدام کردم.اعترافم به پنهان‌کردن واقعیت،گفتنم از تجربه‌ی ویران‌کننده‌ی تعرض جنسی در کودکیم،و گفتن از باورهایی که بعد از سالها گم‌گشتگی و جستجو بهش رسیدم، سه قدم برای شفای شرمی بود که همه‌ی زندگیمو فلج کرده بود. یه سری از تفسیرها در الهیات انجیلی میگن مسیح یک‌روز بعد از پایان جهان میاد.میگن یه روز بعد از پایان میاد،چون نجات‌دهنده‌ی دنیای قدیم نیست،بشارت‌دهنده‌ی جهانِ جدیده.میخوام بگم تولد دوباره اینطوریه که دنیای قدیم باید بمیره،تا جهانِ نو زاده بشه. من آگاهم که بسیاری از اونچه دنیای قدیم منو ساخته بودن از دست رفته و میره.این دو سال آسون نبوده و نیست.اما ایمان دارم به پروردگارم،به صبح و به فردا ... امیدم به ساختن جامعه و فردائیه که درش هرکس بتونه بدون ترس از داغِ ننگ،محرومیت و طرد شدن،خویشتن اصیلش رو زندگی کنه ...

سياه‌نامه‌تر از خود کسی نمی‌بینم چگونه چون قلمم دودِ دل به سر نورد حافظ

هم‌زخم عزیزم؛ سلام.دادا ببخشید اگه با شنیدن روایت من از زخمم،رنجت دوباره تیر کشید و اذیت شدی.میفهمم چی کشیدی اما من هرچی گشتم همه میگم شفا تو دیدن و احساس کردن و موندنِ آگاهانه با همین رنجه.از من بدت بیاد دادا،ردیفه؛ ولی پله‌ها رو برو پایین،اونجا یه نفر که فقط تو رو داره،منتظرته. دوم اینکه دادا اگه یه روز خواستی و زورتو جمع کردی که به یه آدم امن بگی از رنجت،بگو.دلت قرص باشه.دلت قرص باشه دادا،سرتو بالا بگیر و یه روز یه جا بگو از قصه‌ت.شرم تو سکوت رشد میکنه و آدمو میکُشه.کلمات اما شلیک به شرمند.یه روز بکِش ماشه رو رو به این هیولای زِپرتی. سوم اینکه هشت قسمتِ "تقصیر تو نبود" رو گوش بده تو رادیوراه.چون اساس و منبعش یه کتابیه که نویسند‌ه‌ش هم قربانی سواستفاده جنسی بوده هم سی‌سال درمانگرِ این رنج.به من خیلییی کمک کرد.امیدوارم به تو هم کمک کنه. چهارم اینکه اگه شرایطشو داری تراپی خیلیییی جوابه.شک نکن در تراپی رو شروع کردن و تو ادامه دادنش صبر و حوصله کن. آخرشم اینکه مطمئن باش اگه توانتو بذاری و یه مدت روی این زخمی که تقصیر تو نیست کار کنی،باورت نمیشه نتیجه چه‌قدددر میتونه خفففن باشه.حیرت‌انگیزه تغییری که درون و بیرونت حس میکنی.خلاصه‌ش اینکه دادا درد داره،ولی ترس نداره.دلت قوی باشه؛صبح میشه این شب.بعدش که سفرت تموم شد،کمک کن چند نفر دیگه‌‌ هم سفرشونو شروع کنن.خداپشت و پناهت عزیز دلم.سفر به خیر  🫂 #مجتبی_شکوری