Hossein Ronaghi

به یاد فرزند وطن کیانوش سنجری؛ پاینده ایران و آزادی در شب سالگرد کیانوش سنجری، برای ادای احترام به او، بر سر مزارش حاضر شدیم. ما همچون کیانوش باور داریم «هیچ‌کس نباید به‌خاطر بیان عقایدش زندانی شود. اعتراض، حق هر شهروند ایرانی‌ست.» و در این راه ایستادگی خواهیم کرد. یاد و خاطر کیانوش سنجری گرامی باد. پاینده ایران. با ایمان و اراده.

روز نخست چون دم رندی زدیم و عشق شرط آن بود که جز ره آن شیوه نسپریم من یک تنم، اما تنها نیستم. ما مردمیم، ما ایرانیم. از همه کسانی که قلب‌شان برای ایران می‌تپد و در این شرایط سخت که خود رنج زیادی را متحمل می‌شوند، بخشی از درد من را به دوش کشیده و با من همراهی کردند تا نفس بکشم و تا آن‌جا که می‌توانم برای آزادی بجنگم، تشکر می‌کنم. از مردم عزیز و رنج‌دیده ایران، از فعالان سیاسی و مدنی، از فعالان در شبکه‌های اجتماعی که بدون توجه به فعالیت‌های سایبری جهت تخریب زندانیان سیاسی، نمی‌گذارند حقیقت دفن شود، از زندانیان سیاسی و عقیدتی ایران، به‌ویژه زندانیان بند سیاسی زندان قزلحصار که دردهای جان مرا، آن هم در شرایطی که خود زیر بار ظلم هستند، به دوش کشیدند تا قلبم برای ایران بتپد و به جنگیدن ادامه دهد، تشکر می‌کنم. پس از سه روز بستری، از بیمارستان مرخص شدم. با سرم‌درمانی و دارو، وضعیت عمومی‌ام بهبود نسبی پیدا کرده است. اما با توجه به مشکلات جسمی و بیماری‌ها، همچنان در حال پیگیری ادامه درمان و مراجعه به پزشکان و مراکز تخصصی هستم. آشکار ساختن حقیقت، عملکرد شفاف، پاسخگو بودن به مردم و ایستادن در مقابل بی‌اعتبارسازی، تخریب و هتک حیثیت زندانیان و مبارزان سیاسی وظیفه همه ماست؛ زیرا حقیقت سلاح مقابله با فریب و پروپاگانداست. از این رو، تاخیرم در سپاس‌گزاری از همدلی و همراهی شما را به دلیل شرایط جسمی‌ام بپذیرید. پی‌نوشت اول: اعدام مجازات نیست، ابزار سرکوب و کشتار است. صدای اعتراض ما علیه احکام اعدام، باید فراتر از هر نفع شخصی، گروهی، تقسیم‌بندی و اختلاف سیاسی باشد. پی‌نوشت دوم: این تصویر سه روز پس از پایان اعتصاب غذا ثبت شده است. دست می‌کشم از خودم، اما دست‌بردار این خاک نیستم، حتی اگر حاصلخیز نباشد. (بهاره رضایی) پاینده ایران حسین رونقی

‎بیانیه جمعی از زندانیان سیاسی در حمایت از حسین_رونقی# ‎دلا خوبان دل خونین پسندند ‎دلا خون شو که خوبان این پسندند ‎هر انسانی حق آزادی بیان و عقیده دارد. این حق شامل آن است که بدون ترس و اضطراب عقاید خود را داشته باشد و در جست‌وجو، کسب، انتقال و انتشار اطلاعات و افکار، از هر رسانه و وسیله‌ای و بدون محدودیت مرزی، آزاد باشد. این اصل بنیادین در اعلامیه جهانی حقوق بشر تصریح شده و هیچ حکومت و قدرتی نمی‌تواند آن را سلب کند. ‎با تکیه بر همین اصول جهان‌شمول، ما بار دیگر نسبت به بی‌عدالتی و سرکوبی که سال‌هاست بر مردم ایران و آزادی‌خواهان تحمیل شده است، اعتراض می‌کنیم. حکومتی که با ابزار دین و قانون، سانسور و سرکوب را نهادینه کرده و هر صدای مخالف را خاموش می‌سازد. ‎این روزها ما شاهد اعتصاب غذای حسین رونقی، هم‌بند آزاده‌مان هستیم که اکنون دهمین روز را با جان‌فشانی سپری می‌کند. حسین خواسته‌ای جز آزادی، عدالت و کرامت انسانی ندارد، اما جانش قطره‌قطره در برابر چشمان ما آب می‌شود. گناه او فقط انسان‌دوستی و ایران‌دوستی است؛ اعتراض به بیداد، اعدام و نابرابری. در کنار او، برادرش در تبریز در بند است و پدر و مادر رنج‌کشیده‌اش سال‌هاست با وجود بیماری، درگیر پیگیری بی‌پایان وضعیت فرزندان خود هستند. ‎ما، هم‌بندی‌های حسین رونقی، از نزدیک شاهد لحظه‌لحظه آب شدن جسم او در زندان قزلحصار هستیم. شاهدیم که چگونه با وجود بیماری‌های سخت، بر سر آرمان‌های انسانی و ملی خود ایستاده و جانش را کف دست گرفته است. او نشان می‌دهد که ایران‌دوستی تنها شعار نیست، بلکه فداکاری در عمل است؛ و امروز با اعتصاب غذا، جان خود را سپر کرده تا به ما و شما یادآوری کند که آزادی و کرامت انسانی ارزش‌هایی‌اند که باید برایشان تا پای جان ایستاد. خواسته‌اش آزادی مردم، عدالت، و نجات ایران است. صدای او صدای ماست، و اکنون بر همه ماست که این صدا را بلندتر کنیم و نگذاریم در سکوت سلول‌ها خاموش شود. از همه وجدان‌های بیدار در ایران و جهان می‌خواهیم به یاری حسین برخیزند؛ زیرا امروز او نه تنها برای خودش، که برای همه ما می‌جنگد. بقیه در کامنت